De
prehistorie:
De schaarse
doch overeenkomstige verhalen over de gebruiken en zeden van de Noord
Amerikaanse Indianen levert ons sporen van de ruwe sterk gedegradeerde oost
Aziaat met zowel sporen van de solitaire ontwikkeling vermengt met deze van
nestvormers.
De prowesterse of individualistische sporen
zijn eerder schaars doch wel merkbaar.
Het begrip
indiaan staat niet voor een etnische ontwikkeling zoals vele zullen aannemen.
De benaming Indiaan werd door de eerste ontdekkers gegeven aan de bevolking
daar zij dachten in India toegekomen te zijn. Na grondige studie kwam men tot
de vaststelling dat veel van de cultuur van deze volkeren verweest naar Siberië
en Oost Azië. Doch ook Indo Europese elementen zijn er terug te vinden, die
echter in midden Amerika duidelijk van voor de Noorse invasie door Erik de
Noorman rond 1000 AC dateren.
Noord Amerika
De
geschiedenis van de Vikingkolonisatie is zeer interessant en begon met de
ontdekking van Groenland door Erik de Rode, die is geboren in Noorwegen maar
werd gedwongen te vertrekken nadat zijn vader Thorvald Asvaldsson een paar
moorden had gepleegd. Thorvald vestigde zich in het Noordwesten van IJsland.
Erik trouwde later met de rijke Thjodhild maar werd op zijn beurt verbannen na
een moord op zijn buurman. Hij besloot daarom maar op zoek te gaan naar een
land dat gezien werd door Gunnbjörn.
Volgens
de Sagen van Erik de Rode verkende hij gedurende 3 jaar dat land van Gunnbjörn
en kwam hij omstreeks 985 terug op IJsland. In hetzelfde jaar trok Erik de Rode
terug naar het land van Gunnbjörn het hedendaagse Groenland en vestigde twee
kolonies. Een bij de Zuidkaap en een in het huidige Nuuk.
Rond 1002 werd de kolonie getroffen door een onbekende ziekte waardoor velen stierven waaronder Erik de Rode zelf.
Rond 1002 werd de kolonie getroffen door een onbekende ziekte waardoor velen stierven waaronder Erik de Rode zelf.
Een
van de zonen van Erik de Rode, leif Eriksson die rond het jaar 1000 op zoek
ging naar het land dat in 986 door Bjarni Herjolfsson gezien werd. Leif
Eriksson ontdekte het Canadese Baffin Island tegenover Groenland, het Canadase Labrador
en Newfoundland (Vinland). Leif Eriksson overwinterde op Vinland en keerde in
1001 weer terug naar Groenland. Hij is nooit meer naar Vinland teruggekeerd.
Uit het
voorgaande moeten we opmaken dat de Noorse Vikings nauwelijks sporen op het
Amerikaanse vasteland kunnen nagelaten hebben.
De Tipi of
punt tenten:
Indien men
de vroegste vaststellingen en gegevens die men via onderzoeken van het
Amerikaanse continent en hun bevolking verzameld, komen we op uiteenlopende
sporen die verwijzen naar culturen en gebruiken van vooral Siberië, zoals de
Tipi of puntige tenten uit vellen van rendieren die we trouwen zowel in Lapland
als in Siberië, IJsland, Alaska en Canada tot bij de Noord Amerikaanse
Roodhuiden aantreffen. Vooral de Tipi is wel duidelijk een tenttype dat uit
Siberië stamt en verband houdt met nomaden van vooral Oost Aziatische origine.
Siberië heeft dan weer duidelijk sporen van overwegend solitaire net als
nestvormers en in mindere maten pro Europese individualisten.
De Wigwam of
bolvormige hut uit twijgen en schors of bladeren:
Ook de
bolvormige wigwam kon men zowel in Amerika als Europa terug vinden, doch
verwijst meer naar bewoning in zachtere klimaatzones waarbij een omgeving
gedurende langere tijd werd bewoond.
Onderkomen door
vaste bewoning:
Als vaste
bewoning vinden we hutten van aarde (zoals plaggehutten in het noordelijke deel
van noord Amerika) of leem (zoals de Pueblo’s in het meer zuidelijke deel van
noord Amerika) daar waar de seisoenen constante of tijdelijke vaste bewoning door
landbouw, veeteelt, jacht en visvangst of een combinatie het verblijf op een
beperkt gebied mogelijk maakt.
Bekend zijn
echter de pueblo’s of vaste volksbehuizing van een aaneenschakeling van lemen
woningen van landbouwers een vorm van bewoning die vooral onder de impuls van
westerse migranten en massale landbouw tot ontwikkeling kwam.
In het hoge
noorden werden niet zelden de vroegere plagge hutten vervangen door ruimere
blokhutten, mogelijk ook beïnvloed door de eerste contacten met Vikings.
In midden Amerika en in Peru stuiten we op woonsites
van stenen huizen en antieke steden naar westers model.
Vooral in Mexico en Peru treffen we tot vandaag
de vele ruïnes van oude steden en enorme bouwwerken der Maya, Inca, Tolteken,
Azteken enz.
De totem of
stampaal:
Een totem is een voorwerp, wezen of dier dat een
persoonlijke symbolische betekenis voor een individu heeft en met wiens energie
en eigenheden men zich sterk verbonden voelt.
Het woord totem is van inheemse oorsprong. Het woord is afgeleid van het
Algonkische begrip “odoodem” (familie
of stam).
Bij noord Amerikaanse Indianen uit
het Amerikaanse Grote Merengebied bijvoorbeeld, wordt men geboren in de
totemclan van de vader, die door
een dier, vogel of vis wordt voorgesteld. Totems komen echter niet alleen in
Amerika voor, maar ook bij de Siberische volkeren waarvan de vele indianen
afstammen.
Wie het houtsnijwerk der Totems bekijkt kan moeilijk de gelijkenissen
met de Indonesische maskers ontgaan. Doch sculpturen en afbeeldingen
vertegenwoordigen de basis van het gevoel der mensen, waar het verrassend is
dat wij als individualisten gelaatstrekken nauwkeurig weergeven met die
uitdrukking die we er aan willen geven. De Indonesiër heeft door zijn nestinstinct, echter geen behoefte aan
het weergeven van individualiteit of individuele gevoelens, waardoor deze
nergens in hun maskers worden weergegeven. Ook de solitaire bevolking die mee
deel uitmaakt van de Siberische bevolking of stamouders der indianen hebben
geen of nauwelijks noemenswaardige interesse of behoefte aan het weergeven van
personen, dieren of voorwerpen via afbeeldingen. Dit betekende dat de doorslag
gevende bevolking die in oertijden naar Amerika afzakte vanuit Siberië de
nestvormende Indonesiërs waren, terwijl zij door hun grotere weerbaarheid,
leidende plaatsen ingenomen zullen hebben.
Na de komst van de
Europeanen ontwikkelden de Noord-Amerikaanse Indianen het metalen bijl van
gebruiksvoorwerp tot wapen. (Tomahawk of oorlogsbijl). Voordien, was er
nauwelijks of geen wapenontwikkeling buiten de gebieden van centraal Amerika,
terwijl ook daar de bewapening schaars en primitief was, wat verwijst naar het
feit dat de behoefte ervoor nauwelijks het noemen waard was.
Verhalen over stammenoorlogen en twisten tussen Noord Amerikaanse
indianen onderling moet men wel met een grove korrel zout nemen, daar deze
volkeren nooit de moeite namen om zich voor lijfgevechten te wapenen. Dan rijst
dan de vraag wel, waren er wel of geen geschillen en stammenoorlogen. Indien
men de geschiedenis van Noord Amerika goed onder de loep nemen, werden vele
gebieden benut door zwervende stammen die afhankelijk van de seizoenen zich
verplaatste naar daar waar er natuurlijke bronnen waren. Oorlogen omwille van
gebieden waren voor dergelijke nomaden dus absurd. Diverse lezingen uit de
vroegste bezettingsperiode wijzen er naar dat men stammen tegen elkaar
uitspeelde, waardoor bloedig conflicten mogelijk waren.
Het opvallende is het onpersoonlijke en niet direct met menselijk
uitzicht te associëren beelden, terwijl het westerse individualisme herkenbare
menselijk figuren met duidelijke gelaatstrekken weergeven, naar een betrokken
individu.
Huisbeschermers: Het Duivels masker, Vuurmasker, Slangen masker en het Pauwen
masker (Indonesië en Sri Lanka)
Zuidoost Amerika:
In zuidoost Amerika (Peru)vinden we een sterke
aanwezigheid van westers individualisme in gebruiken van stammen, met zeer
dominant en praalzuchtig elementen die eigen zijn aan het egocentrisch
individualisme en de zelfverheerlijking die weerspiegeld wordt in hun cultuur,
monumentale bouwwerken, en de bijhorende dominerende aristocratieën met
agressieve en dictatoriale opstellingen.
Antieke beschavingen in Peru:
Chavin (1700 - 300 v. Chr.) Mochika (0 - 750 n. Chr.) Nazca
(200 v. Chr. - 1000 n. Chr.) en als laatste de Inca tot aan de Spaanse
verovering en moord op de laatste Inca heerser.
De gegevens van de heersende stammen, hun cultureel
erfgoed, bouwwerken en overleveringen wijzen naar een agressieve heerschappij
van opeenvolgende families waardoor er naar westers model rumoerige eeuwen
ontstonden doch waarin heel wat individualistische trends waar te nemen zijn.
Enkele honderden Spaanse conquistadores onder leiding van Francisco Pizarro wisten in 1532 de Inca-heerser Atahualpa te gijzelen in Cajamarca en daarmee het rijk te verlammen. Vanwege de goddelijke
status van de heerser durfden zijn onderdanen aanvankelijk geen verzet tegen
zijn overwinnaars te bieden. Het duurde echter nog tot 1572 voordat de
Spanjaarden met de executie van de laatste Inca-heerser, Túpac Amaru, het pleit definitief beslecht hadden.
Midden Amerika:
We treffen er een cultureel-historisch gebied dat zich uitstrekt van
Centraal-Mexico tot Nicaragua.
Talrijke hoogstaande Indiaanse
culturen zijn hier ontstaan, waaronder die van de Azteken, Maya's, Tolteken en Zapoteken.
Deze culturen verwijzen naar een extreem materialisme
dat slechts eigen is aan de Ego-individualisme van de Egocentrische Arische en
Indo Europese volkeren. Van deze culturen is geweten dat ze elkaar constant
bekampten om de macht, terwijl de boerenbevolking die blijkbaar vooral etnisch
uit gedienstige solitairen oost Aziaten bestonden voor de heersende kaste
moesten werken en zowel landbouw als veeteelt verzorgden.
Mensenoffers:
Lokale archeologen hebben een lange muur
met schedels uit de tijd van de Azteken middenin Mexico-stad ontdekt. Blijkbaar
stoffelijke resten van mensenoffers werden bij opgravingen in de omgeving van
de grootste Aztekentempel in het centrum van de Mexicaanse hoofdstad gevonden. Volgens
hen kan het om een schedelmuur van de Templo Mayor gaan van de vroegere
Azteken-stad Tenochtitlan, van voor de Spaanse
veroveringen.
Het als overwinningstrofee uitstallen van schedels
past niet in de solitaire ontwikkeling, noch in de ontwikkeling van de
nestvormer noch in de maatschappelijke ontwikkeling van de binnen Afrikaanse
zwarte bevolking, trofeeën horen slechts thuis bij de egocentrische
individualist of de van macht en overheersing bezeten Indo-Europese Ariërs.
Er zijn 35 van overwegend jongemannen
zichtbaar, verklaarden de archeologen van het Nationaal Instituut voor
Antropologie en Geschiedenis van het Mexicaanse antropologisch museum. Deze
Tzompantli (iets zoals “muur of rek van schedels” in de inheemse taal Nahuatl)
is ongeveer 34 meter lang en 45 centimeter hoog. Hij bevindt zich op twee meter
diepte. Gezien de ligging moet aangenomen worden dat dit de belangrijkste
Tzompantli van de voormalige hoofdstad van het Aztekenrijk zou zijn.(volgens
Eduardo Matos Moctezuma - archeoloog).
Mensenoffers waren voor de Spaanse
verovering in de 16e eeuw, gebruikelijk bij vele volkeren in Midden-Amerika.
Gevangengenomen krijgers van concurrerende stammen uit omliggende stamgebieden werden
aan de goden geofferd en hun schedels vaak voor het intimideren van mogelijke
indringers tentoongesteld. Vooral de Azteken in het huidige Centraal-Mexico zouden
er een zeer bloedige offercultus op na gehouden hebben.
Hiermee komen we op een punt van sterke
vergelijk met de westerse cultuur en het feit dat westerse stammen er constante
oorlogvoeringen om na hielden, waardoor we van rumoerige en bloedige
middeleeuwen kunnen spreken. Dat vooral midden Amerika vergelijkbare sporen
toont is duidelijk, zeker indien we weten dat hun steden op een wijze werden
opgetrokken dat ze voor indringers slecht toegankelijk waren en bewoners zich
konden verdedigen.
Trouwens ook in Frankrijk vond men sporen
van verzamelde schedels die duidelijk als trofee voor een Keltische stam hadden
gediend.
Gaat het om mensenoffers of om het afslachten van
vijanden, terwijl men over mensenoffers spreekt is het niet uitgesloten dat
dergelijke schedels de gevolgen waren van bloedige oorlogen om de macht van
agressieve pro Europese volksstammen, of dus individualisten die net zoals in
Europa elkaar trachtte af te maken om elkaars gebied in te palmen en te
domineren.
Monumentale gebouwen en steden stralen de
verheerlijking van de bevolking uit, een element dat ook bij de oost Aziatische,
Indonesische of zwarte centraal Afrikaanse bevolking niet thuis hoort. De bouw
van dergelijke monumentale steden wijst wel op het gebruik van slaven of een
volgzame bevolkingsgroep, zoals onder meer de solitaire bevolking van Oost
Azië. Doch het benutten van een volgzame, slaafse of onderworpen bevolking is
eigen aan het egocentrisch individualisme van de Indo Europese en zeker van de
Arische ontwikkeling.
De ontwikkelingen van de vredelievende bevolking die
zich in het Amazone gebied in veiligheid wist, voornamelijk bestaande uit
Solitairen en nestvormers mogen we rekenen tot resten van de vroegere Oost
Aziatische bevolkingen, die zich ver voor de ontdekking van het continent, via
de noordelijke ijskap naar het continent uitweken.
De ontdekking van Amerika.
Met de ontdekking van Amerika wordt meestal de reis van Christoffel Columbus bedoeld, en zijn landing op 12 oktober 1492 in de Nieuwe Wereld.
De bedoeling van Columbus was om vanuit Europa een westelijke route naar Indië te vinden, en hij dacht ook
dat hij die gevonden had. De mensen die hij daar aantrof, noemde hij dan ook de Indianen.
Columbus was niet de eerste die voet op Amerikaanse bodem zette. Het
continent werd bevolkt door de indianen, veelal van Aziatische en Siberische
herkomst, en daarnaast hadden de Vikingen een kleine vijfhonderd jaar vóór Columbus het uiterste noorden van
Canada al aangedaan.
In 1492 kwamen zij in schepen met tientallen
tegelijkertijd, en ontdekte de nieuwe wereld. Doch ze waren goed bewapend en op
zoek naar rijkdom. Ontdekking van gouden voorwerpen in de steden van Mexico
bracht echter een goudkoorts op gang met een run voor goud en rijkdom, geleid
met de zege van Romen. Roomsgezinde vorsten veroverde gewelddadig het land dat
niet van hen was, en schrokken er niet voor terug om de bevolking massaal af te
slachten in naam van het geloof, voor meer eer en glorie van hun koning en de
heilige kerk. Ziektekiemen die zij bij zich droegen, doch hen door hun immuun
systeem niet deerden, deden de rest en decimeerden de bevolking, tot deze door
hun gering aantal machteloos waren, en verder onder de voet werden gelopen.
Hier begon de nieuwe geschiedenis met de
invasie van paria’s, criminelen, avonturiers, mislukkelingen en hier en daar
een idealist, die hun geluk in de nieuwewereld gingen zoeken.
De westerse invasie en het individualisme van
de westerling met zijn eindeloze agressie en competitie, was een element waar
de overwegend solitaire en pacifistische bevolking zich niet tegen kon
verweren. Ook de strijdbare nestvormers onder hen hadden nooit de behoefte gehad
om zich te bewapenen, en stonden dus al evenzeer weerloos tegenover de met
vuurwapens bewapende invallers, die in hun run naar land en rijkdom decennia
lang niet ander deden dan de inboorlingen al moorden verdrijven van hun gronden
om de bruikbare gronden voor zich te nemen.
De nieuwe indringers stelden zich echter niet
tevreden met het plunderen van de natuurlijke rijkdommen van Amerika, doch
importeerde zwarte Afrikaners als vee om hen als slaven te gebruikend, en het
vuile werk voor een hongerloon voor hen te doen. Een verovering die nagenoeg
tot vandaag geen einde kent. Geweld tegen de Amerikaanse Indianen en de nazaten
van de slaven, dat ook vandaag nog plaats heeft.
Een nieuwe wereld opgebouwd en steunt op de
agressie van het uitschot van de oude wereld. Een wereld die tot vandaag uitpuilt
van racisme en geweld tegen allen en iedereen.
Vorming en ontwikkeling hebben echter geleidelijk
een positief effect op de sociale evolutie en zwakken het negatieve af, terwijl
de verspreiding van afstammelingen van zwarte Afrikaners een vrij groot deel
van instinctief maatschappelijk gebonden mensen vertegenwoordigd net zoals
afstammelingen van de pacifistische Bosjesmannen, een extra bijkomende sociaal
maatschappelijke invloed hebben daar waar deze zich volwaardig kunnen
ontplooien.
Het egocentrisch individualisme is slechts
het model van de sociale degradatie en ondergang van een menselijke
ontwikkeling.

Geen opmerkingen:
Een reactie posten